“Al zóveel jaren bewandel ik mijn pad, heb ik inzichten mogen ontvangen en ervaringen opgedaan. Heb ik leren accepteren en vertrouwen.”
Het leven nemen zoals het komt. Als echter ‘tot de dood ons scheidt’ werkelijkheid wordt zie ik de betrekkelijkheid van vragen als ‘waar sta je over 3 jaar’.

Mijn leven is niet op die manier maakbaar, zoals m’n omgeving mij graag wil laten geloven. Ik pas niet in een carrièreplanning, zoals de maatschappij geen matrix is van een beperkt aantal hokjes waar iedereen maar in moet passen. Het is hartgrondig geprobeerd; het tegendeel is inmiddels wel bewezen.

Het universum wijst me de weg…
het kan nog alle kanten op.

Open staan voor alle mogelijkheden

Ik heb geleerd om het leven te nemen zoals het komt. Dat bracht tot nu toe altijd werk op m’n pad. Een baan die ik op dat moment nodig had of een plek waar ik op dat moment nodig was. Soms is dat spannend; vaak is het aangenaam verrassend. Heel soms ook onaangenaam: in de vorm van een onderbreking om mezelf opnieuw te vinden toen alle zekerheden waren weggevallen.

Ik ben ervan overtuigd dat het leven maakbaar is, en wel door te blijven dromen. Door het leven voor me te zien zoals ik het graag leven wil.

Vertrouwen

Kon ik het altijd prima visualiseren… dit keer heb ik daar moeite mee. Het beeld van mijn volgende werkplek. Het wordt maar niet concreet. Het blijft steken in algemeenheden als energie gevend, plezierig, actief. Welke van de vele kwaliteiten mag ik in de volgende fase van mijn werkzame leven in gaan zetten?

Na zóveel jaren merk ik dat dit mijn vertrouwen op de proef stelt. Dus besluit ik bij dezen om dan maar ‘de stoute schoenen aan te trekken’ (puur hypothetisch natuurlijk, voor wie mij kent) en hier op papier te zetten wat ik voel.

Tja, wat inmiddels wél concreet is is de einddatum van mijn contract (20-08-2018) én mijn wens – en wil! – om snel weer op een mooie plek te kunnen werken.
Kijk je met me mee? Deel dit gerust en gooi eens een balletje op in je netwerk.

Hier vind je mijn actuele CV.